In dit artikel vertel ik over hoe ik als 23-jarige kijk richting de discussies die de huizenmarkt met zich meebrengt.

De huizenmarkt is "fuckt"

Iedereen heeft het inmiddels wel door: de huizenmarkt is volledig naar de knoppen. Paniek heerst in gezinnen: “Waar gaat mijn kind straks wonen?” En ondertussen blijven we vrolijk doorgaan met stikstofregels en andere maatregelen die de woningbouw compleet stilleggen.

De nodige ruzies en verhitte discussies ontstaan dagelijks — veroorzaakt door stress over wat de toekomst brengt. Gezinnen met kinderen worden uit huis gezet, om vanuit hun ooghoek te zien hoe vrolijke kerels rondspringen binnen de hekken van het AZC. Krom? Zeker.

Doorstroming? Vergeet het maar

Toch kunnen we niet alle schuld geven aan vluchtelingen of AZC’s. Veel van de problemen liggen bij de vastgelopen doorstroming. Ouderen blijven in hun ruime paleisjes wonen, omdat het “eindstation” vaak een kamertje is van 40m² — voor de driedubbele prijs.

En dan heb je mensen die al 40 jaar in een sociale huurwoning zitten, terwijl ze het zich met hun huidige inkomen allang zouden kunnen veroorloven om een woning te kopen (niet voor iedereen weggelegd, dat besef ik ook).

Als het aan mij lag, voerde de gemeente om de vijf jaar een check uit: val je nog binnen de sociale norm, of is het tijd om door te stromen? Maar goed, daar zijn we in Nederland natuurlijk veel te lief voor. Kijk maar eens naar de straten in Den Haag, waar bij elk huis een invalideplek is aangevraagd, en er vijf Mercedessen voor de deur staan. De perfecte weerspiegeling van onze maatschappij.

De nieuwe generatie zoekt woonruimte

Aan de andere kant heb je de nieuwe generatie. Ook die moet ergens wonen, en wil zo snel mogelijk weg bij mami en papi. Want thuiswonen? Dat kan écht niet meer — veel te beschamend (just kidding). Maar serieus: waar moeten deze mensen dan heen?

Plek is er amper. Zeker niet in Zoetermeer, waar ik vandaan kom. Gelukkig komen er creatieve ideeën: een nieuwe woontoren (waar het grootste deel sociale huur wordt — waarvoor ik als fulltimer niet eens in aanmerking kom) of duo-living: samenwonen met een vriend of vriendin, en gezellig meegenieten van elkaars seksgeluiden. Top idee.

Facebookgroepen en huis-fossielen

Er zijn ook Facebookgroepen waarin woningen worden aangeboden. Wat me daar vooral opvalt: bij elke post duiken de huis-fossielen op met hun mening over hoe “duur” het allemaal is. “Ik zou dat nooit betalen”, “wij zitten hier prima”… Pardon?

Moeten jonge mensen die zich kapot zoeken naar een woning echt horen dat ze gewoon pech hebben? Dat de prijzen die ze moeten betalen eigenlijk beschamend zijn? De eeuwige discussie steekt weer op: hebben jongeren het écht zo moeilijk, of eisen ze gewoon te veel?

Nou, nee. Er wordt niet veel geëist. De oude garde eist veel — zoals €1.300 voor een woning van 39m². Mijn situatie, om precies te zijn.

"ik snap je fb mensje, ik snap je"

En nee, dat is geen luxe loft met marmeren vloeren en uitzicht op zee. Gewoon een simpel appartementje. Geen tuin, geen parkeerplek. Maar wel met het prijskaartje van een kleine villa twintig jaar geleden. En ik ben niet de enige: dit is de realiteit voor duizenden jongeren die fulltime werken, netjes hun best doen, en tóch nauwelijks een plek kunnen vinden om hun eigen leven op te bouwen.

Het wrange is dat we dit zijn gaan normaliseren. We zijn zó gewend geraakt aan scheefgroei, dat het lijkt alsof starters al blij mogen zijn als ze überhaupt iets vinden – zelfs al is het duurder dan wat ze eigenlijk kunnen dragen. Ondertussen bouwen we lapmiddelen om een probleem dat veel fundamenteler is.

Zijn dit wel echte oplossingen?

Dus ik blijf me afvragen: zijn dit nou écht oplossingen? Of schuiven we het probleem gewoon door — naar een nieuwe generatie, die het maar moet uitzoeken?

We kunnen blijven wijzen naar vluchtelingen, projectontwikkelaars, of beleidsmakers, maar zolang de doorstroming stagneert, de woningbouw vertraagt, en betaalbaarheid een luxe is geworden, zal er niets écht veranderen. We blijven draaien in hetzelfde cirkeltje — en ondertussen zit een hele generatie vast.

Ik durf het niet met zekerheid te zeggen. Maar wat ik wél weet, is dat we niet nog jaren kunnen blijven wachten op wonderoplossingen. Want de klok tikt. En de huur ook.